Kto jest kim w szkole?
O Zespole do spraw pomocy psychologiczno-pedagogicznej
Zespół do spraw pomocy psychologiczno-pedagogicznej to grupa nauczycieli i specjalistów, którzy wspólnie wspierają uczniów w ich rozwoju, nauce, relacjach i dobrostanie psychicznym. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna jest zadaniem szkoły wynikającym z przepisów prawa oświatowego i polega na rozpoznawaniu potrzeb ucznia oraz organizowaniu adekwatnych form wsparcia. Może być udzielana z inicjatywy ucznia, rodziców, nauczycieli, wychowawcy, specjalistów lub poradni.
W skład zespołu wchodzą osoby, które na co dzień pomagają dzieciom w różnych obszarach funkcjonowania szkolnego.
Pedagog szkolny wspiera uczniów w trudnościach wychowawczych, szkolnych i społecznych oraz współpracuje z rodziną i nauczycielami.
Psycholog szkolny pomaga w obszarze emocji, relacji, kryzysów, stresu i funkcjonowania społecznego.
Pedagog specjalny wspiera uczniów ze zróżnicowanymi potrzebami edukacyjnymi i rozwojowymi oraz pomaga dostosowywać warunki nauki do ich możliwości.
Terapeuta pedagogiczny pracuje z dziećmi, które mają trudności w uczeniu się i potrzebują dodatkowego wsparcia w rozwijaniu umiejętności szkolnych.
Logopeda zajmuje się diagnozą i terapią trudności związanych z mową, komunikacją i rozwojem językowym.
Nauczyciele współorganizujący proces kształcenia wspierają uczniów, którzy wymagają bardziej zindywidualizowanej organizacji nauki, szczególnie w ramach kształcenia specjalnego.
Ze wsparcia w szkole mogą korzystać nie tylko uczniowie, ale także rodzice i nauczyciele. Uczeń może otrzymać pomoc w trudnościach emocjonalnych, relacyjnych, adaptacyjnych, edukacyjnych i komunikacyjnych.
Rodzic może skonsultować swoje wątpliwości, omówić funkcjonowanie dziecka, uzyskać wskazówki wychowawcze lub informacje o dalszych możliwościach pomocy.
Nauczyciele otrzymują wsparcie w rozpoznawaniu potrzeb ucznia, doborze metod pracy i planowaniu działań pomocowych.
Ważną częścią pracy są spotkania zespołów, podczas których omawia się potrzeby ucznia, jego mocne strony, trudności oraz sposoby organizowania wsparcia. Celem takich spotkań jest ustalenie działań, które będą spójne, potrzebne i możliwe do realizacji we współpracy szkoły i rodziny.
Praca specjalistów szkolnych opiera się na zaufaniu, szacunku i poufności. Oznacza to, że informacje przekazywane podczas rozmów są traktowane odpowiedzialnie i z troską o dobro dziecka. Poufność nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Jeżeli pojawia się zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa ucznia albo podejrzenie krzywdzenia małoletniego, szkoła ma obowiązek podjąć działania ochronne zgodnie z prawem oraz standardami ochrony małoletnich.
Zespół do spraw pomocy psychologiczno-pedagogicznej służy więc temu, aby uczeń nie pozostawał sam ze swoją trudnością, rodzic wiedział, gdzie może zwrócić się po wsparcie, a nauczyciel miał możliwość wspólnego szukania najlepszych rozwiązań. Szkoła nie zastępuje domu rodzinnego, ale może być ważnym miejscem zauważenia potrzeb dziecka i uruchomienia pomocy na możliwie wczesnym etapie.
Zespół do spraw pomocy psychologiczno-pedagogicznej tworzą:
mgr Małgorzata Bareja-Szewczyk – pedagog szkolny
mgr Dorota Kraus – logopeda, terapeuta pedagogiczny
mgr Monika Prześlakiewicz – psycholog szkolny
mgr Justyna Szemainda – pedagog specjalny
mgr Alicja Wagner – nauczyciel współorganizujący kształcenie
mgr Karina Wolska – nauczyciel współorganizujący kształcenie
mgr Monika Prześlakiewicz
psycholog szkolny
wraz z Zespołem ds. Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej
Dziecko w sieci – odpowiedzialność rodzica zaczyna się od relacji
Dzieci coraz wcześniej korzystają z telefonów, komunikatorów, gier online i mediów społecznościowych. Dla wielu rodzin jest to naturalna część codzienności, ale dostęp do technologii nie jest wyłącznie wygodą czy formą kontaktu z rówieśnikami. To także wejście w środowisko, które wymaga od dziecka umiejętności, których dopiero się ono uczy: przewidywania skutków, rozpoznawania manipulacji, ochrony prywatności i reagowania na przemoc cyfrową. Z tego powodu odpowiedzialność rodzica nie kończy się na zakupie urządzenia. Ona dopiero wtedy się zaczyna.
Najbardziej chroni dziecko nie sama kontrola techniczna, lecz mądra obecność dorosłego. Dziecko powinno wiedzieć, że rodzic interesuje się tym, jak wygląda jego cyfrowy świat: z kim rozmawia, jakie aplikacje wykorzystuje, jakie treści ogląda i co robi, gdy coś w sieci je zaniepokoi. Nie chodzi o budowanie atmosfery podejrzliwości, ale o stworzenie takiej relacji, w której dziecko ma odwagę powiedzieć: „stało się coś trudnego” albo „ktoś napisał do mnie coś dziwnego”.
Ważnym elementem bezpieczeństwa są wspólnie ustalone zasady. Dobrze, gdy obejmują one nie tylko czas korzystania z telefonu, ale także prywatność, publikowanie zdjęć, kontakt z nieznajomymi, zachowanie w grupach klasowych, reagowanie na hejt i sposób proszenia o pomoc. Dzieci potrzebują jasnych granic, ponieważ same nie zawsze rozpoznają, kiedy sytuacja przekracza normy bezpieczeństwa. To zadanie dorosłych, by te granice tłumaczyć i konsekwentnie podtrzymywać.
Współczesne badania pokazują, że środowisko cyfrowe daje dzieciom szanse rozwojowe, ale wiąże się także z realnym ryzykiem przeciążenia, cyberprzemocy, kontaktu z nieodpowiednimi treściami i obniżonego poczucia bezpieczeństwa. Dlatego tak ważne jest, by rodzic nie pozostawał jedynie „kontrolerem”, lecz przewodnikiem. Dziecko, które czuje się wysłuchane i traktowane poważnie, częściej zgłasza trudności, zanim sytuacja stanie się poważna.
Bezpieczeństwo cyfrowe nie zaczyna się od aplikacji, lecz od relacji. Tam, gdzie jest rozmowa, przewidywalność i zainteresowanie światem dziecka, łatwiej budować odpowiedzialne korzystanie z technologii. Rolą rodzica nie jest bycie ekspertem od każdej nowej platformy, ale pozostawanie blisko i reagowanie wtedy, gdy dziecko tego potrzebuje.
Prosimy o zapoznanie się z kampanią „Let’s Change the Norm” – Smartphone Free Childhood:
Aby zobaczyć film kliknij TUTAJ
mgr Monika Prześlakiewicz
psycholog szkolny
wraz z Zespołem ds. Pomocy Psychologiczno-Pedagogicznej